December 26, 2010 at 16:42

Terugblik: een geweldige reis!

Het is alweer een maand geleden dat we op Schiphol stonden, en afscheid namen van een fantastische reis. Een mooi moment om even terug te kijken, want wat een geweldige belevenis is de studiereis geweest! Het is moeilijk om de hoogtepunten aan te wijzen, de hele reis was eigenlijk één groot hoogtepunt. We hebben bijzondere bedrijven en prestigieuze universiteiten bezocht, en met invloedrijke mensen gepraat. Het was leuk om te merken dat bedrijven verrast waren door onze professionaliteit, we hebben de reis immers een half jaar intensief voorbereid. Die voorbereiding was overigens best zwaar samen met 120 uur contract research, maar bleek tijdens de reis zeker de moeite waard te zijn geweest!

De groep deelnemers bleek tijdens de eerste dagen al erg goed op elkaar ingespeeld, en zorgde ook buiten de bedrijfsbezoeken voor veel gezelligheid. Want een studiereis is veel meer dan alleen onderzoek doen. We maakten kennis met een compleet andere cultuur, waar ieder supermarktbezoek bestaat uit een aantal interessante rituelen. Leuk om deze cultuurverschillen te kunnen vergelijken tijdens ons bezoek aan de NBSO. Maar ook bezochten we met elkaar een Broadway musical, zaten gevangen op een eiland en bezochten een basketballwedstrijd.

En na de studiereis was er tijd voor drie weken vakantie. Met Thomas, Nils, Sjoerd en Marije reden we drie weken lang door het westen van de Verenigde Staten. We bezochten bijzondere steden, vermakelijke pretparken, maar vooral veel indrukwekkende natuur. Erg leuk om gewoon rond te kunnen rijden, en zelf te bepalen waar je op een dag eens heen zult gaan. Dat staat overigens wel symbool voor de Amerikaanse vrijheid, alles met de auto, dat wel 😛

We zijn nu bezig met het afronden van de reis, we schrijven de laatste verslagen over de bedrijfsbezoeken wat hopelijk weer een mooi boek gaat opleveren. We kunnen in ieder geval terugkijken op een zeer geslaagde reis, die op alle deelnemers veel indruk heeft gemaakt. Speciale dank gaat daarom uit naar de commissie, die deze reis voor ons heeft georganiseerd; naar alle deelnemers, die ervoor hebben gezorgd dat de drie weken een onvergetelijke ervaring zijn geworden; en naar mijn nareisgenoten met wie ik een fantastische vakantie heb gehad. Bekijk ook eens de statistieken die Thomas heeft verzameld.

Ik hoop dat je het leuk hebt gevonden om deze blog te lezen, voor mijzelf was het in ieder geval een mooie gelegenheid om alles op te kunnen schrijven en ‘verwerken’. En hopelijk is het een inspiratiebron voor iedereen die zelf ooit eens op studiereis of naar de Verenigde Staten wil gaan. Want ik kan het niet vaak genoeg zeggen: ga gewoon mee op studiereis, of organiseer ‘m zelf als je de kans krijgt, het wordt zeker een fantastische belevenis!

at 16:06

Dag 45/46: Day and night

De wekker ging alweer om zes uur ’s ochtends. Het was een korte nacht geweest, wie weet helpt dat tegen de aankomende jetlag. Of juist niet, we hebben in ieder geval een lange dag voor de boeg. Aan het inpakken van onze koffer zijn we inmiddels gewend, maar vandaag deden we dat voorlopig voor het laatst. Het uitchecken ging wat minder soepel; er was nog niemand bij de receptie om onze sleutels in ontvangst te nemen. Na een kwartiertje wachten konden we om 7 uur onze sleutels afgeven en vertrekken naar het vliegveld. Zoals verwacht stond de hele stad vol file, maar gelukkig konden we gebruik maken van de carpoollane. Soms was dat efficiënt en konden we lekker doorrijden, maar stond zelfs op deze baan file. Het was onze laatste rit in de auto, en we hadden allemaal het gevoel dat we het zouden gaan missen; in alle vrijheid onze eigen route bepalen, en door een prachtige, onbekende omgeving rijden. Na 3603 mile leverden we onze auto weer in bij Alamo en namen we de shuttle naar het vliegveld.

Rond 8 uur arriveerden we al op LAX en ontmoetten we de eerste verleningsgroep. Samen checkten we in, waarbij mijn koffer weer 4 kilo te zwaar was. De aardige medewerker schonk er gelukkig geen aandacht aan, dus konden we meteen door de douane. Bij de gate ontmoetten we de andere deelnemers, en werden er ervaringen uitgewisseld. Leuk om te horen dat we allemaal ongeveer dezelfde route hebben genomen, maar heel verschillende verhalen hebben. Tijdens het boarden hadden de stewardessen veel haast, het bleek dat er teveel handbagage was, waardoor koffertjes ingecheckt moesten worden. Mooi op tijd verlieten we Los Angeles en vlogen we van west naar oost. Het was een verwarrende ervaring; we volgen ‘tegen de zon in’, dus moesten we nu slapen, wakker blijven, of onze horloges aanpassen? Ik heb mijn tijd uiteindelijk besteed aan het schrijven van wat blogjes, en het kijken naar hoe Ronald en Albert Transport Tycoon aan het spelen waren. Vijf uur later was het inmiddels alweer donker geworden, en naderden we Philadelphia. De landing verliep wat minder vlekkeloos; vlak voor de touchdown moesten we een doorstart maken! We hadden het vermoeden dat dit door de sterke zijwind kwam, maar de gezagvoerder vertelde ons later dat het kwam omdat er nog een toestel op de runway stond. Goed. De tweede poging ging gelukkig wel goed, wat mooi is te zien via deze routekaart.

Onze aankomstgate bleek naast de vertrekgate voor de volgende vlucht te zitten, dus we hadden alle tijd om nog even een pizzaslice te eten. Of dat het goede moment zou zijn wisten we niet, in Nederland was het al midden in de nacht en misschien eten we zo nog wat in het vliegtuig. Dit was ook het moment dat ik ontdekte hoe mijn telefoon zich automatisch kon aanpassen aan de juiste tijdzone, lekker op tijd 😛 Na een extra paspoortcontrole aan de gate en een stempel op onze instapkaart konden we al rond 20 uur boarden. Redelijk snel daarna verlieten we de Verenigde Staten definitief, en brak een verwarrende nacht aan. Onze horloges waren inmiddels op Nederlandse tijd ingesteld, maar om half vier ’s nachts werd keurig ons diner geserveerd. Na een bord pasta hebben we toch geprobeerd te slapen. Bij mij lukte dat wat minder goed, totdat ik Ronald zijn stoel kaapte, en het laatste half uurtje nog even kon slapen 🙂 Nogmaals dank, Ronald! Toen de zon inmiddels weer door de ramen scheen, kregen we een kaasbroodje als ontbijt. De aankomst in Nederland was mooi; we hadden een goed uitzicht over het opvallend platte en groene landschap, dat keurig in rechte vakjes was verdeeld. Doordat we wind mee hadden gehad tijdens de vlucht, landden we een uur eerder dan verwacht.

Het is na zo’n lange tijd toch wel vreemd om in Nederland te zijn; er wordt amper Engels gesproken, mensen zijn een stuk minder vriendelijk, en het is hier koud! Al snel konden we onze bagage ophalen en was de studiereis toch echt voorbij. Na zes weken was het tijd om afscheid te nemen van elkaar, tijd om terug te gaan naar huis en tijd om familie en vrienden te vertellen over deze fantastische studiereis!

November 23, 2010 at 09:00

Dag 44: De cirkel is rond

Het ontbijt bestond vandaag uit nodig minder donuts dan gisteren, dus reden we nog maar even langs de supermarkt voor een echt ontbijt. De route naar Hollywood stond vol met files, er was helaas geen carpoolstrook, maar Nils wist ons veilig door al het verkeer te loodsen. Om precies 10 uur – de openingstijd van het park – kwamen we aan bij Universal Studios. We merkten al meteen een verschil met Disney; geen first-time-visit button, maar wel de mogelijkheid om gratis van je dagpas een jaarkaart voor 2011 te maken.

Het was nog lekker rustig in het park – dat zou het de rest van de dag ook blijven – dus begonnen we met de populairste attractie: de Studio tour. In een trammetje maakten we een tocht langs de echte studio’s van Universal, waar op dat moment ook opnames plaatsvonden. Onze tour guide moest daarom af en toe ook even stil zijn, om de opnames niet te verstoren. We reden daarnaast over de sets van oa Desparate Housewifes (op het moment dat ik dit verhaal in Nederland schrijf zie ik toevallig een stukje van die serie in Pauw & Witteman voorbij komen; heel herkenbaar! :)), War of the Worlds en Jaws. Natuurlijk was er onderweg veel entertainment; we zaten in een bewegende 3d-wereld van King Kong, we maakten een overstroming in Mexico mee, en we reden toevallig tijdens een aardbeving door de set van een metrostation. Erg spectaculair om mee te maken allemaal.

Na deze tour hadden we de behoefte aan nog meer spanning, dus maakten we een rondje in de Egyptische achtbaan, werden we weer nat in de Jurassic Park, en maakten we een virtuele vlucht met The Simsons. Tijdens de lunch aten we onze laatste burger in de VS, deze keer met bbq-chips als side. De middag bestond verder uit shows van Shrek 4d (met als wachtmuziek Funky Town :P), Terminator 2 3d (hallo Arnold) en de Special Effects Stage. Bij de laatste kregen we een blik achter de schermen van de films met de nieuwste technologie, bijvoorbeeld motion capturing met een bolletjespak 😀 Tijdens de studiereis hebben we gelukkig wat modernere motion capturing technologie gezien! We waren wel toe aan wat spanning, onze volgende attractie was het House of Horrors. De rij was lekker kort, dus konden we direct doorlopen. Daarbij las ik nog net op het waarschuwingsbordje “Do not touch the performers, as they will not touch you”; een spookhuis met echte acteurs dus! Al snel merkten we dat het menens was, ruim tien minuten liepen we in het donker in spanning door de verschillende filmsets, terwijl we continu opnieuw schrokken van plotseling opduikende spoken. Het gegil van de Amerikanen voor en achter ons maakte de ‘sfeer’ compleet. We hadden gelukkig even tijd om bij te komen terwijl we wachtten op onze laatste show van vandaag: Waterworld. Het was alsof we een film van dichtbij meemaakten, met vuur, special effects en natuurlijk veel water. Een mooie afsluiting van deze dag.

In een uurtje reden we weer terug naar het hotel, waar we besloten onze favoriete Thai met nog een bezoekje te vereren. Onze serveerster dacht onze ingewikkelde order wel in haar hoofd te kunnen onthouden, Thomas zou zijn sok opeten als alles goed zou gaan. Gelukkig voor hem bleek Sjoerd het verkeerde hoofdgerecht te hebben gegeten, maar dat werd snel omgewisseld. Terug in het hotel was het dan toch echt tijd om onze koffer definitief in te pakken voor de terugreis. Dat bleek verrassend simpel, we hebben immers zes weken lang vanuit onze koffer geleefd. De rest van de avond was nog leeg, dus besloten we een bezoekje te brengen aan Niels, Mattijs, Ties en Steven die in een hotel bij het vliegveld verbleven. Het was leuk om elkaar weer te ontmoeten en verhalen uit te wisselen. Na een aantal drankjes in de bar moesten we toch echt terug naar ons eigen hotel, na een korte nacht vliegen we morgen terug naar Nederland…

November 18, 2010 at 11:29

Dag 43: Magical birthday

Het einde van de studiereis begint nu echt dichtbij te komen; gelukkig sluiten we af met twee mooie dagen. Vandaag bezoeken we Disney, morgen Universal Studios. De nacht duurde een uurtje langer, door het ingaan van de wintertijd. We zitten nu weer op een verschil van negen uur met Nederland in GMT-8+0. Bij het ontbijt zongen we voor Sjoerd, en gaven we hem een cadeautje voor zijn 24e verjaardag. Het ontbijt was in stijl met het aantal sterren van dit hotel, we konden allemaal één donut krijgen. Het mocht de pret niet drukken, vandaag gaat een ‘magical’ day worden! Rond half tien kwamen we aan bij het park, waar we op vloer Mickey onze auto parkeerden in vak 7C. Een trammetje bracht ons vervolgens naar de ingang van het park. En die rit was meteen een goede voorbode voor wat ons vandaag te wachten zou staan: voordat we vertrekken krijgen we eerst een uitgebreide veiligheidsinstructie, waarin we worden opgeroepen om onze armen en benen binnen boord te houden, en goed op onze kinderen te letten. Oh, en don’t cross the yellow line. Gelukkig wenste de medewerker ons een magical day! We besloten vandaag niet verder na te denken, en gewoon op te gaan in het Disneygevoel. Na en check en dubbel-check konden we dan ook vertrekken.

Bij de kassa van het park werden we vriendelijk verwelkomd door één van de medewerkers. Ze had meteen door dat dit ons eerste bezoek was aan het park, daarom kregen we allemaal een ‘first-time visit button’! 🙂 En ja, daar hebben we de hele dag trots mee rondgelopen (op onze tas, dat wel). Het park was dusdanig groot dat we niet wisten waar we moesten beginnen. De eerste attractie die we tegenkwamen was de Matterhorn bobslee. De rij was lekker kort, en het was een geweldige ride. De Splash Mountain deed zijn naam eer aan; de meeste van ons werden erg nat. Dat maakte niet uit, met het lekkere weer waren we snel weer opgedroogd. Indiana Jones was een echte topper, een attractie die we vaker zouden bezoeken die dag. De lunch bij het Franse restaurant viel tegen, je moet van Frans eten ook geen fastfood maken. Ookal is het zondag, het is lekker rustig in het park; we hebben nergens langer dan een half uurtje moeten wachten. Voor de populaire attracties was een ‘fast pass’ beschikbaar, waardoor de lange rij ontweken kon worden. We hebben de fast pass gebruikt bij de Space Mountain, die in tegenstelling tot Parijs geen looping maakt.

Bij ons bezoek aan Disney Imagineering hebben we verhalen gehoord over de ontwerpprocessen van een aantal attracties. Enkele daarvan staan ook in dit park, wat het voor ons extra leuk maakte om deze attracties eens te bezoeken. Een voorbeeld is Finding Nemo, waarbij je in een onderzeeër door een tocht maakt door onderwaterwerelden. Het probleem dat iedereen hetzelfde hoort, maar mensen voor in de boot veel eerder iets zien dan mensen achterin was nog niet echt opgelost. De natuurlijke interactie in de Buzz Lightyear Astro Blasters was dan wel weer goed opgelost met kinderlijk eenvoudig te bedienen laserguns. Opvallend was dat veel attracties regelmatig even stuk waren, of stuk gingen op het moment dat wij in de rij stonden. De enige tegenvaller (en afrader!) van het park is ‘Innoventions’, een attractie gesponsord door onder andere HP, Microsoft en Taylor Morrison, waarbij je een kwartier lang moet luisteren naar een promopraatje over huisontwerp en –inrichting. Overigens hoorden we bij Disney Imagineering dat bedrijven tientallen mijloenen dollars betalen voor dit soort attracties. In het ‘huis van de toekomst’ zelf kun je spelen met wat nieuwe technologie, die eigenlijk al gewoon op de markt is. Snel vonden we dus weer de uitgang, en sloten we de dag af met een rondvaart door het park.

Na het vallen van de avond aten we een burger bij de Hungry Bear, waar de enthousiaste caissière me vertelde dat we toch echt de World of Color moesten zien, helaas konden we daar niet met ons ticket heen. Een laatste keer Indiana Jones, en het was tijd om naar huis te gaan. Het was een bijzondere dag, in een park waar alles magical is, en alle medewerkers vriendelijk. Je wordt vermaakt op momenten dat je het niet verwacht, en ook wachtrijen duren minder lang doordat je continu bezig gehouden wordt. Bij het bezoek aan Imagineering werd dat de ‘Disney way of working’ genoemd, en dat zie je in het hele park terug. In het hotel was er tijd om nog even met thuis te bellen. Het einde van de reis komt nu toch wel echt dichtbij, morgen sluiten we af met Universal Studios!

November 14, 2010 at 16:48

Dag 42: That is not my problem

Het was weer vroeg opstaan vandaag, we gaan een lang stuk rijden naar onze eindbestemming: Los Angeles. Bij vertrek besloten we toch maar niet te tanken, de benzine was hier relatief duur, en we hadden nog genoeg. Al snel zaten we weer op de Highway 1, met veel bochten, zodat we niet al te snel konden rijden, maar wel konden genieten van het uitzicht. Overigens is de omgeving minder kleurrijk dan toen ik hier zeven jaar geleden was, maar het was toen ook volop zomer. Het was niet zo’n slimme weg om niet te tanken; er waren nauwelijks dorpjes en tankstations langs de H1. Toen we eenmaal een tankstation vonden, bleek de benzine $4,40/gal te kosten, toch iets te duur. Op het moment dat we echt moesten tanken bleek het echter nog duurder te zijn, we betaalden $4,80/gal – nog steeds goedkoper dan in Nederland.

Het was de bedoeling om te lunchen in een dorpje, maar daar bleek een grote autoshow bezig te zijn, zodat we het centrum niet in konden. Dan maar langs de snelweg bij de McDonalds, een goedkoop alternatief. Inmiddels begon het wat te regenen, we hopen niet dat dit een voorbode is van het weer in LA. Via de H1 en 101 reden we verder aar Los Angeles. Ondertussen verscheen de melding ‘Change oil’ weer op ons display; we besloten het maar gewoon te negeren. In Los Angeles stond er als vanouds weer een enorme file, waardoor we rond 6 uur ons hotel bereikten.

Het was duidelijk te merken dat we met een 2-sterren hotel te maken hebben, de medewerker tijdens het inchecken was een stuk minder vriendelijk dan we gewend zijn. Bij aankomst in onze kamer bleek er ook iets fout gegaan in de reservering van Hotwire; we hadden namelijk maar twee kingsize bedden. Dat wordt wel heel erg knus met z’n vijven 😛 De medewerker kon echter niks voor ons doen: “That is not my problem” was zijn reactie. Na veel moeite konden we een extra bijzetbedje krijgen, voor $10/nacht.  Nils heeft wat dat betreft altijd pech als hij alleen mag slapen; Thomas en ik hadden het voordeel dat we een enorm kingsize bed hadden. We verlieten ons hotel snel om wat te gaan eten, omdat in de conferentiezaal onder onze kamers een kerkdienst gaande was met dusdanig veel geluid dat we uit ons bed trilden.

We vonden een leuk Thais restaurantje op de hoek, waar we heerlijk gegeten hebben. Overigens houden deze Aziaten niet echt van volgorde; Sjoerd kreeg zijn soep pas na zijn hoofdgerecht. Terug in ons hotel was het lawaai gelukkig afgelopen, maar bleek ook dat Thomas z’n MacBook lader stuk was gegaan (ik zal u de flauwe grappen en opmerkingen besparen). Gelukkig bleek de Best Buy nog open te zijn op de late zaterdagavond, dus stapte ik met Thomas en Nils in de auto. In de winkel hebben we nog even een Kinect spel gespeeld, het blijft een leuke gadget! Op de weg terug naar het hotel vermaakten we ons wel, dus hebben we een uur lang rondgereden door LA. Bij terugkomst bleken we al een reactie te hebben op onze klacht aan Hotwire; we worden gecompenseerd met HotwireDollars en er wordt een onderzoek ingesteld. We zien wel wat er van komt, nu snel slapen, morgen gaan we naar Disney!

November 12, 2010 at 17:38

Dag 41: Go organic!

Het was deze ochtend weer lastig om wakker te worden, je kunt merken dat we alweer bijna zes weken onderweg zijn. Gelukkig maakt het ontbijt veel goed, en konden we snel op weg naar onze eerste activiteit: de 17-mile drive. Dat is een route langs de kust en door mooie natuur van Moneterey. Dat klinkt heel mooi, maar in werkelijkheid ga je over een luxe resort met golfbanen, dat toevallig langs de kust ligt; toegang is dan ook $9,95. Als echte Nederlanders wilden we natuurlijk wel waar voor ons geld, en zijn we gestopt bij – bijna – alle 24 (!) stops op de route. Die route blijkt trouwens maar 9 mile te zijn. Vooral de eerste stops waren de moeite waard, met een mooi uitzicht op de opslaande golven en vogels langs de kust. Het laatste deel ging door het bos, en was wat minder interessant. Dat het bewolkt was, werkte natuurlijk ook niet echt mee.

De middag hebben we doorgebracht in het Monterey Bay Aquarium, waar we veel bijzondere vissen hebben gezien in één van de grootste aquaria ter wereld. Tijdens de lunch kon je overigens ook gewoon vis eten, maar die was dan wel ‘organic’. Wij hielden het maar bij een club sandwich. ’s Middags hebben we gekeken naar het trainen van de otters, en het voeren van de octopus en anemonen en pinguïns. Opvallend was dat iedere show werd afgesloten met een propraatje, waarin we werden opgeroepen tot ‘Go organic!’. Opvallend. Het was een vermoeiende dag geweest, dus de rest van de middag hebben we rustig doorgebracht op de hotelkamer. Ondertussen boekten we alvast het hotel voor de laatste nachten in Los Angeles, misschien ontmoeten we hier alvast wat andere deelnemers voordat we terugvliegen. Het is in ieder geval een mooie uitvalsbasis voor de parken die we gaan bezoeken; Disney en Universal Studios.

Sjoerd had al een tijdje de wens om sushi te eten, en nu we zo dicht bij de zee zitten is het een mooi moment om dat ook eens te gaan doen. We hadden blijkbaar een populair Japans restaurant uitgekozen, want het duurde een half uur voordat we aan tafel konden. Het wachten werd beloond met veel verschillende soorten sushi. Alles smaakte prima, maar ik heb voorlopig mijn visquotum wel weer bereikt 🙂 Na de uitgebreide maaltijd gingen we terug naar het hotel, waar twee afleveringen van onze favoriete serie op ons lagen te wachten. Na het schrijven van twee blogs en toch nog even een HIMYM was het eindelijk tijd om te gaan slapen. Morgen gaan we terug naar LA!

at 16:53

Dag 40: Highway 1

We hadden wat moeite met wakker worden, maar stonden toch op tijd bij het ontbijt. Het inpakken van de koffers is inmiddels routine geworden, en gaat daarom erg snel. Vandaag rijden we naar Monterey, en nemen we zo hier en daar een omweg om wat extra van de omgeving te zien. We beginnen met Napa Valley, dat bekend staat om haar wijn. Dat zorgde voor een mooi uitzicht, maar ook wat smalle en heuvelige weggetjes om te rijden. Smal blijft hier natuurlijk een relatief begrip ;). In San Francisco stopten we vlak voor de Golden Gate Bridge, om wat mooie foto’s te maken. Je merkt overigens meteen dat je in San Francisco bent. Hoewel het erg druk is op de weg straalt de stad toch een goede sfeer uit, en het was ook nog eens heerlijk weer; een fijne stad om te zijn. We hadden geen tijd om lang te blijven, dus vervolgden we onze route via de Highway 1, een weg die de kust volgt van noord naar zuid. Dat levert mooie plaatjes op. Overigens konden we niet lang foto’s maken, onze ruiten werden snel smerig van al het opstuivende zand langs de kust.

De Highway 1 is een drukke weg, maar is niet druk bevolkt; er wonen hier weinig mensen. Dat was goed te merken toen we op zoek gingen naar lunch; in Half Moon Bay vonden we een winkelcentrum met een cafeetje, maar het leek er wel uitgestorven. Overigens parkeerden we onze auto wel naast een limousine. In het café hebben we een broodje gegeten. Aan de Highway 1 vind je ook weinig tankstations, wat meteen te merken is aan de prijzen. $4,40/gallon vonden we echt te duur dus reden we door. Tot het moment dat we echt moesten tanken; de prijs was inmiddels opgelopen tot $4,80/gallon. Tja, je bent toerist of je bent het niet hè 😛

Aan het einde van de middag bereikten we Monterey, waar we eenvoudig ons hotel konden vinden; de route was vandaag extra goed voorbereid. Deze Holiday Inn Express bleek wel een zwembad te hebben, en met een temperatuur van 26 graden moesten we daar natuurlijk even gebruik van maken. Het was heerlijk om even te ontspannen, zeker in het verwarmde bubbelbad. Ook een mooi moment om te checken of mijn videocamera daadwerkelijk waterproof is, gelukkig bleek hij dat te zijn. Het leverde mooie filmpjes op.

Na het douchen gingen we op zoek naar een restaurantje, maar we konden de gezellige straat niet echt vinden. We kozen er voor om dan maar Fish & Chips te gaan eten bij de American Diner, we zitten hier immers aan de kust. Op de weg terug naar het hotel kwamen we natuurlijk wél langs allerlei gezellige restaurantjes, morgen beter dus! Op onze kamer hebben we de nieuwste HIMYM gekeken.

November 10, 2010 at 12:30

Dag 39: Captiool 2.0

We waren precies op tijd om het laatste deel van het ontbijt in het hotel mee te pakken. Dat is inmiddels zoals we het gewend zijn van Holiday Inn Express; voor mij is dat toast met jam, een warm zoet broodje en een glaasje jus d’orange. Een mooi moment om alvast de komende dagen te plannen, we kiezen er voor om de laatste drie nachten in Los Angeles te slapen, en de twee dagen er voor in Monterey te verblijven. Hotwire levert ons voor die plaats weer een mooie Holiday Inn Express op.

Vandaag gaan we te voet door Sacramento, een bezoek aan het Capitool en Old Town staan op het programma. De stad is enigszins vergelijkbaar met Washington DC, je kunt merken dat er hier geregeerd wordt. Sacramento doet echter een stuk vriendelijker aan, dat komt misschien ook wel door het prachtige weer hier. Al snel bereikten we het Capitool, een kleine kopie van het Capitool in Washington. Onze rondleiding startte om 12 uur, waardoor we wat tijd hadden om zelf rond te lopen. Een medewerker raadde ons aan om het kantoor van gouverneur Schwarzeneckerte bekijken, waar we een business card van de beste man kunnen krijgen. Helaas meldde de agent die het kantoor bewaakte dat die mogelijkheid vandaag niet bestond, in verband met afspraken. Hij wist ons ook te vertellen dat dit eigenlijk niet het echte kantoor is; dat zit ergens in de kelder.

De kelder is ook de plaats waar onze rondleiding startte. Het was een kleine groep die verder alleen bestond uit een stel uit Tampa, FL. Dat betekent: studiereis-modus aan; goed opletten en vragen stellen. Gelukkig wist onze rondleider boeiend te vertellen over de historie van Californië en het politieke stelsel. Hij was verbaasd over de kennis die wij daarover hadden; de informatie uit ons macro-onderzoek bleek nog goed in ons geheugen te zitten. Overigens waren wij ook verbaasd over zijn kennis van Nederland; hij wist goede vergelijkingen te maken met ons politieke stelsel. Onze tour werd afgesloten met een rondgang langs de recente gouverneurs. De uitslag van de verkiezingen van gisteren speelde daarbij een belangrijke rol; de gekozen gouverneur had al eens eerder die functie bekleed, en een bijzonder verleden achtergelaten. Ook wijzigt de manier waarop de Senaat en Assembly stemmen; in plaats van een tweederde meerderheid is nu een normale (halve) meerderheid nodig. Dat heeft waarschijnlijk nogal wat gevolgen voor de stemverhoudingen.

Het was inmiddels tijd voor lunch, en waar kun je dat beter doen dan in het restaurant van het Capitool? De burrito smaakte er in ieder geval prima. We vervolgden onze wandeling door de stad in ‘Old Town’, waar de tweehonderd jaar oude huizen in originele staat stonden. Het zag er een beetje neppig uit, en het was midden op de middag eigenlijk te warm om rond te lopen. Al snel gingen we dus terug naar het hotel. We wilden graag zwemmen, maar het hotel bleek geen zwembad te hebben. Dan maar even internetten en uitrusten op de kamer, een aflevering van Oh oh Cherso kon daarbij natuurlijk niet ontbreken.

We hadden bedacht dat we vanavond bij The Old Spaghetti Factory wilden eten, maar we waren niet de enige. Gelukkig kregen we na een kwartiertje toch een tafel, en konden we voor verrassend weinig geld genieten van een driegangen diner. Terug in het hotel hebben we de route voor morgen voorbereid, we gaan via een aantal omwegen naar Monterey. De avond werd afgesloten met, je raadt het al, een aflevering van onze inmiddels favoriete TV-serie.

at 12:00

Dag 38: Election day

Na een lange nacht was het tijd om onze tassen in te pakken en uit te checken. Na twee dagen in de natuur merk je toch dat je gewend raakt aan zaken als elektriciteit en internet; het is vervelend als je mobiel leeg raakt, en je niet snel even de route kunt checken. Gelukkig kunnen we terugvallen op de ‘ouderwetse’ kaart van papier. In het foodcourt ontbeten we met eggs, patatoes en toest. We reden door naar de Yosemite Falls, twee andere bekende watervallen van het park. Na wat foto’s vertrokken we richting de Mariposa Grove, om de grote sequoia bomen te bekijken. De rit duurde lang; je mag in het park al niet sneller dan 25mph rijden, maar daarnaast waren er ook nog werkzaamheden, waardoor we twee keer een half uur stil hebben gestaan. Overigens wordt het verkeer dat over één baan moet rijden hier niet geregeld door verkeerslichten, maar door twee mensen met een ‘STOP’ en ‘SLOW’ bord. Weer twee banen gecreëerd. Bij de grootste boom van het park maakten we een korte stop, om Yosemite vervolgens te verlaten.

In het Sweetwater Steakhouse vlak bij het park hebben we geluncht, een typisch Amerikaans restaurant zoals je dat ook wel in films ziet. De lokale bevolking zit aan de bar; wij toeristen eten een burger, en een oud mannetje drinkt in z’n rolstoel een colaatje. Leuke sfeer en lekker eten. We rijden vervolgens door naar Sacramento, de hoofdstad van de staat California. Een toepasselijke dag om deze stad te bezoeken; het is vandaag namelijk election day; Amerikanen kiezen een nieuwe senaat, gouverneur en stemmen over een aantal referenda. We merken er echter niet veel van, op een paar enthousiastelingen na die stonden te zwaaien met borden met de oproep om te gaan stemmen. De weg naar Sacramento was niet erg bijzonder, en bestond voornamelijk uit snelwegen.

Rond een uur of zes bereikten we de juiste afslag in Sacramento. Door het gebrek aan moderne technologie wisten we niet precies waar we moesten zijn, maar we vertrouwden er op dat we ons Holiday Inn Express hotel wel konden vinden. Dat viel tegen; ondanks dat de wegen hier logisch met letters (A street) en cijfers (1st street) genummerd zijn, konden we het hotel niet vinden. Nadat we een voorbijganger hadden gevraagd vonden we uiteindelijk toch een Holiday Inn hotel, maar dat bleek de ‘full service’ variant te zijn, die we niet hadden geboekt. Gelukkig kon de medewerker ons doorverwijzen naar het juiste hotel, waar onze reservering wel bleek te bestaan. Ook hier zien de kamers er weer prima uit. We hadden allemaal honger gekregen van de lange rit, dus gingen we eten in het restaurant dat werd aangeraden door een foldertje in het hotel. Van buiten zag het er een beetje apart uit, maar het eten was er erg goed. Binnen bleek zelfs één of andere Afroamerikaanse celebrity te zitten. Het enige nadeel van dit restaurant was dat al het drinken naar chloor smaakte; met of zonder ijs. Terug in het hotel hadden we eindelijk weer fatsoenlijk internet, dus tijd om een aantal blogs te uploaden. Ook waren er weer wat afleveringen van Oh, oh Cherso binnen, dus moesten we er daar ook even twee van kijken. Wel lekker voor de ontspanning, maar minder goed voor de nachtrust.

at 11:24

Dag 37: Lions in the mointains

Ondanks dat we in een cabin zaten, was het toch een koude nacht, we waren blij dat we niet in een onverwarmde tent zaten. Vanwege het winterseizoen was er geen ontbijtbuffet, dus aten we wat broodjes bij de Coffee Corner. Dat was lekker, maar het ontbijt bestond wel uit erg veel chocola. Genoeg brandstof voor onze lange wandeling voor vandaag dus. Onze auto was niet aangevallen door beren, dus konden we bij de supermarkt wat extra inkopen doen voor vandaag. Met de parkshuttle gingen we naar het begin van onze wandeling; de Mist Trail. Tijdens de rit voerden we een typsich Amerikaans gesprekje met twee bezoekers die al vaker in het park waren geweest. Het is leuk om te zien dat je hier altijd wel een (oppervlakkig) gesprekje kunt voeren met een Amerikaan, ze zijn altijd enthousiast om iets te vertellen, en geïnteresseerd in wat je aan het doen bent.

Het is goed weer om te wandelen, een graad of 10 met zon. Het begin van de klim was eenvoudig, met zowaar een geasfalteerde weg. We konden al snel genieten van een mooi uitzicht op de twee watervallen die we vandaag van dichtbij gaan bekijken, en ook andere watervallen in de omgeving waren goed zichtbaar. Bijzonder voor deze tijd van het jaar; het had blijkbaar veel gereged de afgelopen tijd, normaalgesproken doen ze het nu niet. De eerste waterval hadden we snel bereikt, en we besloten de tijd te nemen om hier even te lunchen. We waren niet alleen, naast een aantal toeristen waren er ook veel eekhoorns die een graantje mee wilden pikken. Schuw voor mensen zijn ze niet, dus het kostte ons aardig wat moeite om ze weg te jagen.

De klim naar de tweede waterval (Nevada Fall) was een stuk minder makkelijk, het ‘pad’ ging stijl omhoog, en bestond soms alleen uit wat op elkaar gestapelde rotsen. Onderweg zagen we een dier bewegen, en snel verdwijnen; vermoedelijk was het een mountain lion. Na een vermoeiende klim kwamen we aan bij de top van de Nevada Fall, en was er even tijd om foto’s te maken en uit te rusten. Een aanwezig stelletje raadde ons aan om niet dezelfde weg terug te nemen (naar beneden is waarschijnlijk nog lastiger met dit ‘pad’), maar de John Muir trail te neme. Deze wandeling is wat langer, maar gaat ook minder stijl naar beneden, en heeft een makkelijker pad. We willen graag heelhuids beneden aankomen, dus we besloten deze rustige route te nemen; dat zorgde ook voor nieuwe mooie uitzichten over het park. Mijn telefoon heeft van dit laatste stukje een mooi grafiekje gemaakt.

Om een uurtje of vier waren we terug bij de shuttlebus, blij dat we even konden zitten. In onze cabin hebben we gedoucht en uitgerust van deze wandeling. Rond een uur of zes gingen we weer op weg naar het food court, waar precies dezelfde maaltijden als gisteren werden geserveerd. Een burger deze keer dan maar. Het viel ons hier op dat bijna alle medewerkers van het park ‘bijzonder’ zijn, allemaal vrij oud, en een typische uitstraling; moeilijk te omschrijven verder. Terug op de kamer hebben we weer een potje black jack gespeeld. Het bleek dat we vlak buiten onze cabin toch internet hebben, dus we hebben buiten snel even onze mail gecheckt. De kou weerhield ons ervan om daar lang te blijven, dus ook vanavond zijn we weer op tijd gaan slapen.

© 2010 Johan Noltes – Pixel 2010 USA: Study Tour on games and simulations