October 23, 2010 at 08:47

Dag 26: Hotel, motel, Holiday Inn

Hoewel het eigenlijk vakantie is, stonden we vandaag toch relatief vroeg op. Wij Nederlanders houden wel van een gratis, continentaal ontbijtje. Bij AT&T-winkel in de buurt heb ik vervolgens eindelijk een sim-kaartje voor m’n mobiel gekocht. Ik ben nu dus niet meer bereikbaar op m’n Nederlandse nummer, maar wel op +1 (310) 600 4004. Tijd om Los Angeles te gaan verlaten, Nils reed ons via de Pacific Coast Highway naar het zuiden. Een mooie route die vlak langs de kust loopt. Onderweg hebben we alvast wat lunch gekocht en een audio-kabeltje zodat we via de iPhone muziek kunnen luisteren. Op een parkeerplaats bij het ‘strand’ hebben we vervolgens geluncht, terwijl er opvallend veel legerhelikopters overvlogen en marineboten voorbij voeren. Ik nam het stuur over om verder ter rijden naar San Diego. De juiste afslag was snel gevonden, maar het hotel bleek een onvindbare en onmogelijke oprit te hebben. We hebben dus minimaal drie keer hetzelfde blok rond gereden voordat we bij het hotel aankwamen. Het is hier weer net iets beter dan het vorige hotel, en belangrijker: de bedden zijn groter. Omdat Thomas, Nils en ik altijd op één kamer slapen, mag één van ons alleen in een bed slapen. Het lot heeft bepaald dat ik de komende drie nachten alleen mag slapen in zo’n heerlijk groot bed 🙂

We waren lekker op tijd, en hadden dus nog een hele middag voor ons. Op advies van de reisgids en een andere deelnemers besloten we naar het Gaslamp Quarter te gaan. We konden daar parkeren voor 10 of 24 uur lang, dus we hadden voldoende tijd om ons te vermaken. Tijd voor een drankje op één van de vele terrasjes. San Diego maakte op ons een vriendelijke indruk, een prettige stad om rond te lopen! We wilden redelijk op tijd eten, veel restaurants bleken een happy hour te hebben. Een man in een lelijk oranje overhemd wist ons te overtuigen om bij zijn restaurant te komen eten; de appetizers (voorgerechten) waren namelijk voor de helft van het geld en er was live muziek. Prima deal! Het bleek echter dat deze appetizers dusdanig groot waren dat ze als volledige maaltijd dienden. Onze serveerster vroeg ons na het voorgerecht dus ook niet welk hoofdgerecht we wilden, maar welk toetje. Een chique etentje voor weinig geld dus! 🙂

We waren op tijd klaar met eten, dus besloten we een filmpje te pakken. The Social Network stond nog op onze lijst, dus bij de naastgelegen bioscoop bestelden we kaartjes voor deze film. Kort gezegd gaat deze film over de opkomst van Facebook, en alle verhalen die daarbij horen. Leuk om te zien dat er weer veel uit de studiereis terug kwam in de film; Harvard, rode bekers tijdens feestjes, Stanford, en de sfeer op Amerikaanse topuniversiteiten. Een interessant verhaal; ik begreep dat de film binnenkort in Nederland uit komt, zeker even gaan kijken dus! Met de auto gingen we terug naar het hotel, om nog even een hotel voor onze eerste nacht in Vegas te boeken en een blogje te plaatsen.

 

at 07:40

Dag 25: Verlenging dag 1

De studiereis is nu echt voorbij, tijd voor drie weken vakantie door het westen van de Verenigde Staten! Onze dag begon toch redelijk vroeg, en weer met het klassieke ontbijt. De koffers waren snel gepakt, waarna het echt tijd werd om afscheid te nemen van onze studiereisgenoten. Iedereen had om half elf een shuttlebus naar het autoverhuurbedrijf geboekt, dus dat was het ideale moment om elkaar uit te zwaaien. In een half uurtje bracht het busje ons naar Alamo, waar we zelf onze auto mochten uitzoeken in de categorie minivan. Op advies van een medewerker kozen we voor een grijze Chrysler Town & Country. Aan mij de eer om het eerste stukje te rijden. Het was meteen erg druk in Los Angeles, waarbij we vooral moesten wennen aan de bewegwijzering en afslagen.

Gelukkig hadden we de hele middag om rond te rijden, onze eerste bestemming was Beverly Hills. Met enig navigeren kwamen we inderdaad aan in de brede straten met palmbomen, hoge heggen en onzichtbare, mooie huizen. Via Rodeo Drive gingen we terug naar Hollywood, waar we het Griffith Park hebben bezocht. Helaas was het erg slecht weer, dus bestond het uizicht uit een grote muur van mist. Na een snelle lunch nam Nils het stuur over en gingen we via de snelweg door de hele stad naar ons eerste hotel. Dat was snel gevonden, en bleek naast een Ikea te liggen. Ik dacht even dat ik weer op Scandinaviëreis was…

Het hotel ziet er prima uit, en na een uurtje uitrusten besloten we naar Long Beach te gaan. Het is lastig om te navigeren zonder gedetailleerde kaart, maar via allerlei toeristische routes kwamen we toch op onze bestemming aan. Het gebied waar we op zoek gingen naar een restaurantje had opvallend veel weg van Go Planet in Enschede, alle gebouwen leken op het zelfde moment gebouwd te zijn, en hadden allemaal dezelfde entertainmentstijl. We vonden een gezellig restaurantje, waar we heerlijke steaks gegeten hebben. Toen we vervolgens een rondje over het strand wilden lopen, werden we door een politieagent weggestuurd: ‘the beach is closed now’. Dan maar terug met de auto naar het hotel, we kennen inmiddels de route een beetje. Het is echt superhandig om gewoon te kunnen bedenken dat je ergens heen wilt, de auto te kunnen pakken, en gááán 🙂 In de laatste uurtjes van de avond hadden we eindelijk weer eens tijd om te nerden, bloggen en bij te praten. Het werd dus stiekem ook weer erg laat voordat we gingen slapen.

October 21, 2010 at 09:46

Dag 24: A magical day

De laatste dag van de studiereis! En we gaan vandaag eindigen in stijl, met een mooi laatste bedrijfsbezoek bij Disney Imagineering. Na een vroeg ontbijtje met donut bracht de bus ons door het drukke verkeer naar een afgelegen industrieterrein, waar niets deed vermoeden dat Disney hier gevestigd is. Het duurde dan ook even voordat onze chauffeur het goede gebouw had gevonden, en we naar binnen konden. Daar werden we – in de deuropening – ontvangen door één van de medewerkers, die vertelde dat we helaas geen foto’s mogen maken vandaag. Gelukkig begon daarna onze echte Disney experience, de zaal waar de demo’s gegeven werden was mooi ingericht, met goed beeld en subtiel achtergrondgeluid. De VP engineering vertelde ons hoe Disney spellen getest worden met gebruikers. Om de interactie te laten zien konden we een spel spelen, maar werd ook ‘Lucky’ achter een doek vandaan getoverd; een levensgrote dinosaurus die met ons kon interacteren (natuurlijk wel op de typische Disney manier). We vervolgden onze rondleiding door de werkplaats waar de maquettes van attracties en complete parken worden gemaakt, en het Creative Technology lab waar attracties digitaal gemodelleerd en getest worden op grote schermen. Ons laatste bezoek werd afgesloten met een forumdiscussie, waarvoor maarliefst 12 (twaalf!) stagairs en medewerkers van Disney waren opgetrommeld.

Voor de laatste keer stelden we vragen, namen we afscheid, en stapten we als groep in de bus. Hét moment om wat speeches te houden, elkaar te bedanken, en wat cadeautjes uit te reiken aan de commissie. We gaan elkaar zeker nog een keer met z’n allen zien in Nederland, dan volgen de echte cadeaus! 🙂 Niels sloot af met de bekendmaking van Project X, maar het werd nog steeds niet duidelijk wat we gaan doen. Een pak en zwembroek zijn in ieder geval gewenst. In het hotel hadden we even de tijd om ons voor te bereiden op de middag en te lunchen. Mattijs en ik hebben even van de gelegenheid gebruik gemaakt om onze auto-vouchers te printen, dat kostte door een stukje lopen slechts een uur! Maar dan heb je ook wat voor ‘a couple of dollars’.

Goed, allen netjes gekleed vertrokken we met de metro naar downton LA. Niels leidde ons naar een groot gebouw, waar we de lift namen naar verdieping ‘R’. We bleken uit te komen op het dakterras van een hotel, waar een zwembad en hippe bar aanwezig waren! Al snel plopten de flessen champagne, en werd er geproost op het fantastische verloop van deze studiereis. Het werd een decadente middag, waar er champagne en dure cocktails werden gedronken aan de rand van en in het zwembad. In een enigszins aangeschoten toestand liepen we vervolgens naar een chique Italiaans restaurant, waar we voor een ongekend bedrag hebben kunnen genieten van een driegangen diner. Een mooi moment om terug te blikken op de afgelopen drie weken, en de plannen af te stemmen voor de nareis. Na een geweldige middag en avond was het tijd om afscheid van elkaar te nemen. We zien elkaar over drie weken weer op weg naar Enschede!

at 08:25

Dag 23: And it all comes together

Het ontbijt bestond vandaag weer uit de klassieke donut en croissant. De bus bracht ons naar downtown LA, waar we een bezoek hebben gebracht aan The Third Floor, een bedrijf dat doet aan pre-visualisatie. Daarbij worden shots uit films alvast geanimeerd, zodat een regisseur alvast de goede camerastandpunten kan bepalen, en de daadwerkelijke opnames een stuk soepeler kunnen verlopen. Na een algemene introductie met mooie beelden was het tijd voor een demo van één van hun technische oplossingen. Het is mooi om te zien dat veel informatie die we tijdens deze reis hebben opgedaan samenkomt bij dit bedrijf. De helft van de groep paste maar in de kamer, dus de andere helft kon op het balkon even genieten van het uitzicht over de stad. Tijdens het rondlopen door het bedrijf konden we alvast wat beelden zien van films die niet zijn uitgebracht, of zelfs niet eens zijn aangekondigd.

Na het bezoek was het tijd voor een lunch bij de Subway (daar waren we al twee weken niet meer geweest :P), om vervolgens met de bus terug naar het hotel te gaan. Daar besloten Thomas en ik dat het tijd was om weer eens de was te doen, en op advies van een aantal andere deelnemers hebben we onze was ingeleverd bij een wasserette in de buurt. Het zag er allemaal wat onprofessioneel uit, dus we zijn erg benieuwd of het allemaal goed gaat komen. Vervolgens zijn we de Walk of Fame opgelopen om namens alle deelnemers een cadeautje te kopen voor de commissieleden om ze te bedanken voor het organiseren van de reis. We waren hierdoor precies op tijd terug bij het hotel, waar de bus al klaar stond om ons te vervoeren naar Casper.

Casper is de CEO van Xsens, een bedrijf uit Enschede dat we als voorbereiding op de reis al eens hebben bezocht. Hij beloofde ons toen dat we in LA bij hem mochten komen barbecueën. En die belofte heeft hij waargemaakt! Dus kwamen we via de bergachtige weggetjes aan bij zijn prachtige huis, waar we kennis konden maken met zijn gezin, en konden genieten van het uitzicht over LA. Er volgde een gezellige avond, waarbij bleek dat informatici ook best goed met kinderen kunnen omgaan 🙂 Op de terugweg vertelde Niels dat onze laatste studiereisdag morgen op een speciale manier afgesloten gaat worden, maar meer informatie dan codenaam ‘Project X’ wilde hij niet kwijt. We wachten dus in spanning af op het einde van deze prachtige reis…

Terug in het hotel zijn Thomas en ik snel naar de wasserette gelopen om het resultaat te bekijken. Dat bleek gelukkig mee te vallen, onze kleding was keurig schoon en opgevouwen. Het was dan nu toch tijd om ons verder voor te bereiden op de nareis, via hotwire.com hebben we de hotels voor de eerste vier nachten geboekt (zie: Verlenging). Als je boekt via deze website weet je niet precies in welk hotel je terecht komt, maar wel de buurt waar het hotel zit en welke faciliteiten aanwezig zijn voor welke prijs. Ik moet zeggen dat het best verslavend is, iedere boeking blijft een verrassing! Gelukkig krijg je na betaling wel meteen te horen welk hotel geboekt is, ik denk dat we het goed voor elkaar hebben de komende dagen.

October 19, 2010 at 09:10

Dag 22: Lakers and Jazz

Eindelijk een dag om uit te slapen! Maar niet te lang natuurlijk, we moeten wel op tijd zijn voor het ontbijt. Dat blijkt te bestaan uit – zoals dat bij een typisch Amerikaans motel hoort – uit donuts en andere zoete broodjes. Best lekker trouwens! De ochtend hebben we gebruikt om een stukje over de Walk of Fame te lopen, maar wat valt dat tegen in de regen zeg! Het is letterlijk een straat met veel verkleed- en souvenirwinkels en wat sterren op de stoep. In de buurt van het Kodak theater hebben we geluncht met een burger of salade, om vervolgens met de metro terug naar het hotel gegaan. Tijd om weer eens een blogje te schrijven en met wat deelnemers te praten over de plannen voor de komende dagen.

De middag en avond waren gereserveerd voor sport: basketbal deze keer. De metro bracht ons naar het Staples Center, een multi-purpose stadion dat plaats biedt aan ongeveer 20.000 toeschouwers. We waren wat vroeg, dus het was eerst tijd voor een drankje bij Starbucks. Bij binnenkomst in het stadion bleek al meteen een hele andere sfeer dan bij football, het stadion zag er erg netjes en ruim uit, en er waren extreem veel restaurantjes aanwezig. Ook hier bleken we boven in de zaal te zitten, maar we hadden een veel beter uitzicht dan bij het football – ik kon de bal nu ook in werkelijkheid zien. En voor de spannende momenten hingen er ook grote schermen, waarop alles nog beter te zien was.

Ronald had twee wedstrijden voor ons geboekt. De middag begon met de LA Clipers tegen de Denver Nuggets. Het was duidelijk te merken dat dit een minder belangrijke wedstrijd is; er waren nauwelijks bezoekers en er was weinig sfeer. Wel een mooie gelegenheid om de spelregels nog eens te leren kennen dankzij de uitleg van Jasper en Thomas, onze grote basketbalfans. Het is wel leuk om te zien dat er veel meer actie in het spel lijkt te zitten, en het een stuk eenvoudiger te volgen is dan football. Ondertussen bleek onze groep ook regelmatig op het sponsorbord voorbij te komen, met de tekst ‘Pixel Study Tour’, erg leuk om te zien! J De wedstrijd eindigde overigens met een verlies voor het thuisteam: 104-108. Tijd om even een burger te eten bij de McDonald’s.

Om half acht begon de tweede wedstrijd, het stadion was inmiddels goed gevuld, de cheerleader stonden klaar, het orgel maakte muziek en de show kon beginnen met het volkslied. De sfeer was bij deze wedstrijd een stuk beter, het publiek werd opgezweept door een orgel en natuurlijk een mooie wedstrijd. Tijdens een van de vele time-outs was ons vak nog in beeld op het grote scherm, maar we waren allemaal te laat om een foto te kunnen maken. Het thuisteam (LA Lakers) heeft overigens een groot voordeel; het wordt enthousiast aangemoedigd door het hele stadion, terwijl de gasten (Utah Jazz) wat minder vriendelijk benaderd worden. De laatste minuten werden echt spannend, maar helaas verloren de LA Lakers. Onze groep blijkt niet echt een positief effect te hebben op de winkansen van het thuisteam. Maakt niet uit, een geslaagde avond was het, zeker als je bedenkt dat we ons ruim zes uur hebben vermaakt in het stadion. De metro bracht ons weer naar het hotel, waar we weer even konden bloggen en napraten over de mooie avond. Weer op tijd slapen, de laatste dagen van de studiereis liggen voor ons!

at 08:31

Dag 21: (Re)tired

Goedemorgen! Na een korte nacht was het tijd om de koffers weer in te pakken, na een week in San Francisco gaan we deze mooie stad alweer verlaten. Op advies van de commissie hebben we bij de bakker aan de overkant van de straat ontbeten om vervolgens met de bus naar het vliegveld te gaan. Het inchecken gebeurde deze keer weer gewoon door medewerkers; de self-service check-in was stuk. Nadat mijn koffer was gelabeld met een sticker ‘heavy’ was er weer vrije tijd. Er was echter niet zoveel te doen op het vliegveld, dus konden we mooi gebruik maken van het gratis internet om bijvoorbeeld te zien dat het nu echt koud begint te worden in Nederland.

We vliegen vandaag met Virgin America, een bedrijf dat op een bijzondere manier naar personenvervoer kijkt. Dat begon al met de veiligheidsinstructie voor take-off, waar op humoristische wijze werd uitgelegd hoe we het vliegtuig moeten verlaten in de kleine 0.0000001% kans dat we neerstorten. Daarnaast was er bijzondere verlichting in het vliegtuig en was er een uitgebreid, persoonlijk inflight entertainment system. We konden met elkaar chatten, een spelletje spelen, live tv bekijken, een drankje bestellen etc. De vlucht van ruim een uur was dus ook snel voorbij.

Nadat de bagage was opgehaald en in de bus was geladen, konden we kennis maken met één van Los Angles bekendste attracties: de file. Het duurde ruim een uur om naar ons hotel te rijden, waar dat zonder file zeker de helft was geweest. Het hotel is trouwens erg mooi, ligt in Hollywood, we hebben goede kamers, er is natuurlijk internet, en er is een zwembad! Helaas is het hier niet dusdanig goed weer dat we meteen het zwembad in konden springen. Overigens: in vergelijking met NL is het hier nog steeds prima weer 😛

Na een uurtje liepen we met z’n allen naar een Thais restaurant, waar we ondanks de georganiseerde chaos lekker hebben gegeten. Zie de foto voor het moment waarop we ons realiseerden dat we de rasechte Fries Yme moesten leren hoe hij met stokjes moet eten… Tijdens dat eten kwam het idee op om vanavond naar de film te gaan, we zijn immers in Hollywood! Na een potje kaarten op onze kamer, vertrokken we dus ook te voet naar de dichtstbijzijnde bioscoop. Een kaartje is hier niet goedkoop ($16), maar dat heeft als voordeel dat je geen reclame hebt voor aanvang van de film. In plaats daarvan komt er een medewerker vertellen dat de film begint (er is weer een baan gecreëerd). De zaal is ook erg goed; ruime stoelen, veel beenruimte en goed beeld en geluid. We hebben de film RED gezien; erg vermakelijk met lekker veel actie. Op de terugweg viel het op dat het uitgaansleven zich ook op straat afspeelt, veel jongeren schreeuwden wat vanuit een voorbij rijden de auto. Genoeg impressies om lekker te gaan slapen.

October 18, 2010 at 08:56

Dag 20: Casual Friday

De ochtend begon zowaar met goede pannenkoeken, een Nederlander in het hostel had het beslag gemaakt. De bus bracht ons via de Bay Bridge naar Berkeley, waar de University of California is gevestigd. Na een klein rondje over de campus liepen we het Computer Science gebouw in, waar ook de bijbehorende typische studenten hoorden. We kregen een inleiding in het VR backpack project, waarbij een ‘rugzak’ gevuld met camera’s en lasers wordt gebruikt om het interieur van een gebouw te digitaliseren. Interessante technologie, en er wordt nog steeds gewerkt aan een nieuwe versie, die nog preciezer moet zijn. Het bezoek werd afgesloten met een demonstratie van het nieuwe prototype. Voor de lunch gingen we naar de ‘faculty club’, een mooi gebouw in oude stijl, waar we een heerlijke salade of burger hebben gegeten tussen alle medewerkers van de universiteit.

Op weg naar de bus kwamen we een bijzonder tafereel tegen, op de campus was één of andere markt bezig, waar studenten ons allerlei eten en drinken probeerden te verkopen, al dan niet begeleid door muziek of een dansje. Moeten we op onze campus ook eens doen! 🙂 De bus bracht ons vervolgens Alamanda, waar we op bezoek gingen bij Total Immersion Software. Ik had samen met Oguz dit bezoek voorbereid, dus voor ons was het extra opletten. De vermoeidheid van de afgelopen dagen weinig slaap brak velen echter op, waardoor het een matig bedrijfsbezoek werd. Het bedrijf deed duidelijk aan de ‘casual Friday’, onze host liep in een korte broek en op slipper rond. Helaas crashten de demo’s van de software, waardoor we niet echt een goed beeld kregen. Dat werd echter goedgemaakt door de ontmoeting met de ontwerpers, die ons lieten zien hoe ze de graphics van de software maakten. In de bus terug werd er nog druk nagepraat over het bezoek, we zijn erg benieuwd of de software ooit rendabel wordt.

In ieder geval: het is weekend! Na een kort bezoekje aan het hostel ben ik met Sjoerd, Marije en Thomas gaan eten bij de Thai op de hoek. Erg lekker, maar ook hier waren we weer snel klaar. Tijd om in de lobby van het hostel even wat blogjes af te schrijven. Rond een uurtje of 11 zijn we met een grote groep deelnemers naar een barretje te gaan, om het eind van ons bezoek aan San Francisco op een bijzondere manier af te sluiten.

October 16, 2010 at 07:42

Dag 19: Pixel @ Silicon Valley

Vandaag is waarschijnlijk de drukste dag in het programma, alle mogelijke dagdelen zijn ingevuld door de commissie. Dat betekent dus vroeg opstaan, en ontbijten met pannenkoeken. Het eerste bezoek was gelukkig dichtbij, dus gingen we te voet naar het gebouw waar het Nederlandse Consulaat is gevestigd. Op de 31e verdieping werden we hartelijk ontvangen door de Consul Generaal, onder het genot van heerlijke Hollandse broodjes en koffie. Overigens vrij bijzonder dat we met koffie ontvangen worden, dat is zeer ongebruikelijk bij de bedrijfsbezoeken. Het consulaat is recent verhuisd, en heeft nu een prachtig (echt prachtig!) uitzicht over de stad, de baai en de bruggen. Geen straf om hier twee uur door te brengen. De consul generaal begon met een algemeen verhaal over zijn functie, en de rol die the Netherlands Business Support Office (NBSO) heeft. Al snel gingen we over naar een cursus presenteren voor nieuwe ondernemers in de VS. Erg interessant om te praten over de cultuurverschillen die we de afgelopen weken hebben kunnen ervaren. Het is daarbij belangrijk om jezelf goed op de kaart te zetten met wat feitjes. Hierbij: Nederland is de nummer 4 investeerder in Californië, nummer 3 investeerder in de hele VS en we creëren 75.000 banen in de regio. Daarnaast zijn de VS de nummer 1 investeerder in Nederland. Dat maakt nog eens indruk! Er werd afgesloten met een wat meer informatie over de NBSO en wat ze voor studenten kunnen betekenen. Hoewel het bezoek niet direct gerelateerd was aan ons thema, was het zeer interessant vanuit het macro-onderzoek.

Op advies van de Consul Generaal hebben we als lunch een aantal pizzaslices gegeten bij een restaurantje, waarna de bus ons oppikte om op weg te gaan naar een volgend hoogtepunt van de reis: nVidia, producent van grafische kaarten. Ondanks dat het bedrijf een enorme campus heeft, kon de buschauffeur het bedrijf moeilijk vinden. Precies op tijd kwamen we aan bij de receptie, waar we – jaja, u lees het goed – een Non Disclosure Agreement moesten tekenen. Dat betekent dat we inhoudelijk niets mogen bloggen over wat we deze middag hebben gezien. Dan maar bloggen op meta-niveau 😛 Na een wandeling over de campus en langs de gigantische serverruimte werden we ontvangen met koffie en thee. De VP of Marketing vertelde ons over de producten van nVidia en de geschiedenis van het bedrijf. Na verloop van tijd kwam er een wat oudere man via een achterdeurtje de zaal binnen, hij bleek onze volgende spreker te zijn. Maar hij had geen haast, de marketingman mocht gerust nog een paar vragen beantwoorden. Onze volgende gast werd aangekondigd, vreemd genoeg deed onze host dat niet uit zijn hoofd. Slordig, dacht ik. Totdat bleek dat hij letterlijk twee minuten lang een CV aan het voorlezen was: titels, functies, respectabele aantallen artikelen, eredoctoraten, patenten etc. We hadden te maken de Chief Scientist, en Vice President van nVidia: Bill Dally. Wow! We waren zo onder de indruk, dat het ongemakkelijk lang duurde voordat we onze eerste vraag durfden te stellen. Maar daarna kwam de discussie los, en werd het een interessant uur. Hoewel ik niet alles begreep, snapte ik wel dat het een enorme eer was om met deze man te spreken. Hij zet duidelijk de lijnen uit voor de toekomst. Stipt op tijd werd er nog even een groepsfotootje gemaakt, en verdween hij weer. De dag werd afgesloten met een rondleiding over de campus, en een demo van de nieuwste 3d-bril. Helaas kan ik geen diepte zien, maar volgens de groep was het een bijzondere ervaring.

In de bus terug werd er druk nagepraat over de bijzondere bedrijfsbezoeken van vandaag. Complimenten aan Ronald dat hij dit weer heeft weten te regelen, het is normaalgesproken erg lastig om bij dit soort bedrijven binnen te komen. Leuk detail: tijdens de presentatie kwam even de mailbox van de nVidia-host voorbij, waarbij Pixel een eigen mapje bleek te hebben 🙂 Inmiddels was het in Nederland 12 uur ’s nachts gewest, en was de verjaardag van Ronald begonnen. Tijd voor een liedje dus.

Door de demo’s bij nVidia kwamen we wat te laat aan bij het restaurant, en bleken onze plaatsen al vergeven. Gelukkig werd er snel een alternatief geregeld, waardoor we in zaaltje in de kelder konden zitten. Niet de meest gezellige ruimte, maar met de groep dineren maakt dat wel weer goed. Na afloop heb ik met Sjoerd, Marije, Thomas en de commissie nog even een drankje gedaan in het café, en hebben we nagepraat over de studiereis. Het is onmogelijk om te beschrijven welk gevoel de reis bij de deelnemers oproept, en hoe bijzonder deze hele onderneming is. We hopen daarom ook dat we dit gevoel kunnen overbrengen naar Nederland, zodat iedereen die de mogelijkheid krijgen, ook de kans grijpt om mee te gaan met de volgende studiereis!

at 05:42

Dag 18: Mediterranean Mice

Eindelijk staat er weer eens een relatief rustige dag op het programma. We beginnen pas ’s middags met een bedrijfsbezoek, dus kon er uitgeslapen worden! Door het ritme werden we echter toch al op tijd wakker, en heb ik met Sjoerd, Marije en Thomas gebruncht bij La Taza. Het was inmiddels weer flink opgewarmd, maar toch durfden Thomas en ik het aan om een lange wandeling te maken naar een bekende boekwinkel. Uitgeput konden we daar even tot rust komen, tussen de enorme collectie boeken. Nadat Thomas een mooi boekje had gevonden konden we dezelfde, lange terugweg aanvaarden, we werden er goed aan herinnerd dat San Francisco uit een aantal interessante heuvels bestaat.

De bus stond inmiddels klaar om ons weer naar Silicon Valley te brengen. Omdat ik redelijk achterliep met m’n blog, had ik bedacht om in de bus wat extra te schrijven. Helaas is het met mijn (relatief grote) laptop niet eenvoudig, dus excuses voor de eventuele typefouten in de afgelopen blogs 😉 Na anderhalf uur kwamen we aan bij Quantum3D, een bedrijf dat goed is in het maken van realistische graphics. Hoewel het bedrijf een formele dresscode had doorgegeven, moest ons jasje meteen uit van onze gastheer. Daarvoor kregen we een mooie sticker, zodat we goed herkenbaar waren als bezoeker. Na een algemene inleiding werden we opgedeeld in drie groepen. Ik begon bij een demo waarbij Nils in een militair pak werd gehesen, en zich via een VR-bril in een virtuele wereld bevond. Vreemd genoeg was het niet echt indrukwekkend, waarschijnlijk omdat we eerder betere varianten hebben gezien. Na een demo van de live rendering technieken was het tijd voor een Q&A-sessie met de VP of Engineering, Glen Pearson. Het bezoek werd afgesloten met vijf (test)vragen die de groep – tot grote verbazing van onze host – eenvoudig kon beantwoorden. Na een groepsfoto vertrok de bus weer richting het hostel. Het was inmiddels spits en dus stond er een gigantische file, maar als bus kunnen we over de – altijd lege – carpoolstrook, waardoor we lekker op tijd weer in SF waren.

Met Sjoerd, Marije, Thomas en Nils ben ik op zoek gegaan naar een leuk restaurantje, dat we vonden in een vrij ‘Europese’ straat. Er stond een mix van Mediterrane maaltijden op het menu, wat samen met het toetje (cheesecake) voor een volle maag zorgde. Net op het moment dat we de tip op onze bon moesten schrijven zagen we echter een muis door het restaurant lopen. Gelukkig was de ober zo aardig het dier naar buiten te werken. We waren redelijk op tijd terug in het hostel, dus hebben we de avond gebruikt om de nareis alvast wat verder te plannen, door onder andere de tent en lodge voor Yosemite en Grand Canyon te reserveren. Na het schrijven van een blogje en een leuke discussie over XNA en Silverlight was het tijd om te gaan slapen.

October 14, 2010 at 09:51

Dag 17: Neighbors abroad

Er staat weer een drukke dag op het programma, dus het was vroeg opstaan om te ontbijten met pannenkoeken. De meeste deelnemers moesten ook nog hun pak ophalen bij de stomerij, waardoor ik een paar minuten extra kon uitslapen. De bus bracht ons weer naar Silicon Valley, waar we een bezoek brachten aan CyberGlove Systems, een klein bedrijfje dat handschoenen maakt om bewegingen van de hand te meten. Omdat het een klein bedrijf is, kon de helft van de groep maar naar binnen. De andere helft mocht wachten bij de buren, waar we overigens ook maar een rondleiding kregen om de tijd te vullen. Erg interessant overigens! Terug naar de handschoen; deze werkt behoorlijk precies, en wordt met de hand gemaakt. Een vrij duur product dus. Het was inmiddels lunchtijd, dus had het bedrijf pizza’s voor ons geregeld. Een informele gelegenheid om even verder te praten, of even te genieten van de zon.

Op weg naar Stanford, een universiteit die bekend staat om zijn vooraanstaande onderzoek op onder andere IT. Wij gaan echter kijken naar de simulaties die worden gebruikt binnen de medical school. We hadden wat tijd over, dus reed de bus een extra rondje over de gigantische campus. Om een beeld te geven; de plattegrond past niet op één A4’tje. Het was dus ook even zoeken om het juiste gebouw te vinden, maar met wat hulp kon de buschauffeur het toch vinden. Bij de ontvangst bleek al meteen de bijzondere sfeer van deze top-universiteit; alles was professioneel voorbereid en het gebouw en de apparatuur was splinternieuw. Tijdens de inleiding door de decaan bleek dat er hier met state-of-the-art technologie wordt gewerkt, die we gedurende het bezoek mochten bekijken, en zelfs uitproberen. We werden opgedeeld in drie groepen, waarbij ik de rondleiding door het nieuwe gebouw heb gedaan. Daarbij hebben we gekeken naar simulaties van bijvoorbeeld een hart-echo, serious games, patiëntgesprekken en een operatiekamer. Er wordt veel gebruik gemaakt van poppen die veel technologie bevatten om realistische scenario’s te simuleren. Voorheen moesten artsen in opleiding oefenen op echte patiënten, nu kunnen ze dat eerst simuleren. Daarbij is het mogelijk om alles met vier camera’s per kamer op te nemen, en te allen tijde in één van de debriefing rooms te bekijken. Erg indrukwekkend om te zien allemaal, ik zou er geen problemen mee hebben om door een arts van Stanford geopereerd te worden 😉

Onze dag was nog niet voorbij, Ronald had namelijk een diner geregeld met het ‘Neigbours abroad committie’ van Palo Alto. Dit is een ‘sister city’ van Enschede, waardoor er goede banden ontstaan tussen de twee steden. We werden hartelijk ontvangen bij de voorzitter thuis, waar ook veel commissieleden en buren aanwezig waren. We hadden van te voren niet een goed idee wat we moesten verwachten, maar het bleek een erg gezellige avond te worden! Het was erg leuk om eens te praten met deze ‘normale Amerikanen’, die overigens allemaal wel een interessante achtergrond hebben. Zo heb ik gepraat met de uitvinder van de 64-bit geheugenchip, een bewaker van Alcatraz en een emeritus professor Engelse literatuur aan Stanford. Daarbij was er ook nog eens erg lekker eten, en nog betere, zelfgemaakte toetjes. De avond was dan ook snel voorbij, en door de inmiddels opgetreden vermoeidheid was het erg gezellig, maar later ook erg stil in de bus. We keken terug op een zeer geslaagde dag!

© 2010 Johan Noltes – Pixel 2010 USA: Study Tour on games and simulations